राहून गेलंय आपलं नातं!

नुसताच बसलो होतो मी
बराच वेळ हातात कागद-पेन घेऊन...
सुचतच नव्हते काही
मनाच्या आकाशात कधी पाऊस कधी ऊन...
शेवटी कंटाळून बाजूला ठेवून दिले कागद-पेन
आणि सरळ आठवायला घेतले तुला
तुझ हसणं आठवलं
तसे टपटपले दोन-चार शब्द कागदावर
तुझ चिडणं आठवलं
तश्या उमटून गेल्या दोन-चार ओळी
मलाही मग आला उत्साह
आठवत गेलो तुला खूप खूप...
तसे तरंगत आले चुकार शब्द
आणि बसले शहाण्यासारखे
एकेका ओळीत गुपचूप...
मग मी आठवल्या त्या कातरवेळा
ती संकेतस्थळं आणि ती चांदरात...
तसे लाजले शब्द थोडे आणि त्यांनी
लपेटले स्वत:ला वृत्त, लयी आणि यमकांत...
कागद भरुन गेला पार...
छान कविता होत होती तयार...
आता शेवटच राहिला होता फक्त
बाकी सगळं जमलं होतं मस्त
अन मला कुठुनसं आठवलं
आपलं झालेलं भांडण
तुझ्यासारखेच रुसून बसले मग शब्द
परत थोडा मागे गेलो
जुनं-जुनं आठवू लागलो
हाताला लागले काही निसटणारे क्षण
लिहिलंही मी कागदावर काहीबाही
पण ते माझं मलाच पटलं नाही...
जसं आपलं भांडण
कधी कध्धीच मिटलं नाही...
माझं मीच मग समजावलं मला
कधी कधी असं होतं
राहते एखादी कविता 'अपूर्ण'च
जसं राहून गेलंय आपलं नातं
जसं... राहून गेलंय आपलं नातं!

थोडक्यात, न विचारलेला विचार..

"सुख जवापाडे दुःख पर्वता एव्ह्डे"
यालाच,
"जीवन ऐसे नांव " असं म्हणतात.
जीवनात,
"कधी खुषी कधी गम"
असतं,
बालपण,तरूणपण आणि म्हातारपण हे शेवट पर्यंत जगल्यावर आयुष्यातल्या ह्या अनुभवायच्या पायऱ्या आहेत असं वाटतं.
वसंत,ग्रीष्म वगैरे आयुष्यात ऋतु येतच राहणार.
"नाचरे मोरा आंब्याच्या वनांत "
असं म्हणता,म्हणता
"कां नाही हंसला नुसते मी नाही म्हटले नसते"
असं म्हणे पर्यंत,
"मोहूनीया तुज संगे नयन खेळले जुगार"
असं म्हणताना

"जीवनात ही घडी अशीच राहूदे"
असं म्हणावसं वाटत नाही असं मुळीच नाही.
आणि,नंतर
"थकले रे नंदलाला"
असं म्हणायला काहिही वाटत नाही.
"जन पळभर म्हणतील हाय,हाय "
म्हणण्याची वेळ केव्हां येऊन ठेपली हे ही कळे पर्यंत
"आम्ही जातो अमुच्या गांवा"
म्हणावं लागतं,
थोडक्यांत काय
"फिरून जन्मेन मी"
असं धडधडीत म्हणावं असं शेवटी शेवटी वाटतं.
असं जाणकार म्हणतात.

नसेल जर का, तुला भरवसा, श्र्वासांची तू, झडती घे

नसेल जर का, तुला भरवसा, श्र्वासांची तू, झडती घे
रूप तुझेही, भरून उरले, डोळ्यांची तू, झडती घे

दुसरा तिसरा, विचार नाही, अविरत चिंतन, तुझेच गे
कधी अचानक, धाड टाकुनी, स्वप्नांची तू, झडती घे

तेल, वात अन्‌, ज्योत दिव्याची, तुझी आठवण, आणी मी
कसे तुला, समजावू वेडे, प्राणांची तू, झडती घे

क्षणाक्षणावर, तुझाच ताबा, तुझीच सत्ता, सभोवती
वाटल्यास मम, रोजनिशीच्या, पानांची तू, झडती घे

कळेल तुजला, कळेल मजला, भाकित अपुल्या, प्रीतीचे
तुझ्या नि माझ्या, तळहातांच्या, रेषांची तू, झडती घे

या ह्रदयाचा, अथांग सागर, नभी चंद्रमा, रूप तुझे
काठाची तू, झडती घे अन्‌, लाटांची तू, झडती घे

अजुन कोणता, हवा पुरावा सांग `इलाही' सांग तुला
तुझ्याच रंगामध्ये रंगलो, ग़ज़लांची तू, झडती घे

आकाशाला, भास म्हणालो

आकाशाला, भास म्हणालो, चुकले का हो?
धरतीला, इतिहास म्हणालो, चुकले का हो?

चिरंजीव वेदना, अंतरी, दरवळणारी
जखमांना, मधुमास म्हणालो, चुकले का हो?

कलेवराला, जगण्यासाठी, काय लागते?
आठवणींना, श्र्वास म्हणालो, चुकले का हो?

मरण्याआधी, नाव सांग त्या, हत्याऱ्याचे
मी त्याना, विश्र्वास म्हणालो, चुकले का हो?

निंदानालस्तीही, केवळ, मिळवत गेलो
प्रीतीला, हव्यास म्हणालो, चुकले का हो?

लिहिल्या कविता, लिहिल्या ग़ज़ला, गीते लिहिली
सरस्वतीचा, दास म्हणालो, चुकले का हो?

चौदा वर्ष, पतीविना, राहिली उर्मिला
हाच खरा, वनवास म्हणालो, चुकले का हो?

घात आप्त, आघाता सगे, अपघात सोयरे
ह्रदयाची, आरास म्हणालो, चुकले का हो?

चुकले का हो? चुकले का हो? म्हणणाऱ्यांनो!
याचनेस, गळफास म्हणालो, चुकले का हो?

जन्मठेप, आत्म्याला कोणी, दिली `इलाही'?
कुडीस, कारावास म्हणालो, चुकले का हो?

प्रवास

दवाचे थेंब अजून सुकले नाहीत

पहाट अजून पुरती उगवली  नाही

पूर्वेला असते रोजच केशरी किरणांची  प्रभा

पण आज तरी पाहून घेईन सगळे

पुन्हा पाहीन ना पाहीन कधी...

थोडेसे थांबशील ना
जरा मनाला सावरून घ्यायचे आहे

थोडी वाट बघशील ना
थोडासा भूतकाळ आवरून घ्यायचा आहे
तेवढी  उसंत देशील ना....
खंत तरी कशाची करू
आयुष्यात सुख बनून आले

भर दुपारच्या सावलीसारखे

पायाशी घोटाळले अगदी जवळ

पण अगदी इवलेसे दिसेल ना दिसेलसे  ......

खरच का रे

प्रेम देते आयुष्य अन 

प्रेमच  देते जीवनात मुक्ती?

एकच क्षण असावा प्रेमाचा 

अन बाकी असावा का प्रवास मरणाचा?....