महाराष्ट्रात नवा सुपरफास्ट रेल्वेमार्ग, नाशिकहून थेट उज्जैन, 6 जिल्हे, 1000 गावे आणि 30 नवीन रेल्वे स्टेशन

मनमाड- इंदूर रेल्वे मार्गामुळे मुंबई इंदोर हे अंतर 171 किमी अंतर कमी होणार आहे. इंदूरवरुन व्यापारी कंटनेर आता मनमाडवरुन जेएनपीटीला जाणार आहे. हा महामार्ग धुळ्यातील आदिवासी भागातून जाणार आहे

महाराष्ट्रात नवा सुपरफास्ट रेल्वेमार्ग बनणार आहे. खान्देशातील महत्वकांक्षी मनमाड- इंदूर रेल्वे मार्गाला पंतप्रधान नरेंद्र मोदी यांच्या अध्यक्षतेखालील मंत्रिमंडळ समितीने मंजुरी दिली आहे. मनमाड- इंदूर रेल्वे मार्गामुळे महाराष्ट्र व मध्य प्रदेश राज्य जोडले जाणार आहेत. JNPT पोर्ट सोबत कनेक्टिव्हिटी साठी याचा फायदा होणार आहे. 

मनमाड- इंदूर रेल्वे मार्ग हा 18,036 कोटींचा प्रकल्प आहे.   इंदूर आणि मनमाड नवीन मार्गामुळे मुंबई ते इंदूर अशी थेट कनेक्टिव्हिटी मिळणार आहे. मल्टी-मॉडल कनेक्टिव्हिटीसाठी पंतप्रधान-गती शक्ती नॅशनल मास्टर प्लॅनच्या अंतर्गत हा प्रकल्प राबवला जाणार आहे. 309 किमी लांबीचा हा नवीन रेल्वेमार्ग असणार आहे.  महाराष्ट्र आणि मध्य प्रदेशातील संपर्कात  नसलेले 6 जिल्हे  एकमेकांना जोडले जाणार आहेत.

सध्या मध्य प्रदेशातील इंदूर येथे जाण्यासाठी गुजरातमार्गे जावं लागते.  मुंबई आणि इंदूरला महत्त्वाची व्यावसायिक केंद्रे आहेत. इंदूर-मनमाड रेल्वे मार्गामुळे थेट केन्क्टिव्हीटी मिळणार आहे.  मनमाड- इंदूर रेल्वे मार्ग महाराष्ट्र आणि मध्य प्रदेशातील राज्यातील सहा जिल्ह्यांना जोडणार आहे. या जिल्ह्यांमधूव जाणाऱ्या रेल्वे मार्गात 30 नवीन स्थानके बांधली जाणार आहेत.

6 जिल्ह्यातून जाणाऱ्या या नवीन रेल्वे मार्गाचा फायदा तब्बल 1000 गावांना होणार आहे. 30 लाख प्रवाशांना पर्यायी मार्ग मिळणार आहे. व्यापारासह श्री महाकालेश्वर ज्योतिर्लिंग मंदिरासह उज्जैन-इंदूर विभागातील अनेक पर्यटन आणि धार्मिक स्थळांवरील पर्यटकांना देखील मार्ग सोईचा ठरेल. यामुळे फक्त व्यापारच नाही तर हा नवा रेल्वे मार्ग पर्यटन वाढीला देखील चालना देईल

हा नवा रेल्वेमार्ग महाराष्ट्रातील नाशिक आणि धुळे जिल्हा तर, मध्य प्रदेशातील बरवानी, खरगोन, धार आणि इंदूर अशा एकूण जिल्ह्यांमधून जाणार आहे.  मनमाड- इंदूर रेल्वे मार्गामुळे मनमाड आणि महू ही महत्त्वाची स्थानके थेट जोडली जाणार आहेत. 2028 - 29  पर्यंत हा नवा  मनमाड- इंदूर रेल्वे मार्ग पूर्ण होणार आहे. महाराष्ट्रातलं 186 किमी तर मध्य प्रदेशातलं 176 किमी अंतर या रेल्वेनं कापता येणार आहे. 


तिचा मित्र



रिमझिम पाऊस,
त्यात तिच्या भिजण्याची हौस.
मग पावसात भिजताना मला विसरणं,
कधी विसरून पावसाला मला बिलगणं.
 
पावसासोबत ती असताना मला,
आणि माझ्यासोबत ती असताना पावसाला वाटणं गैर.
आणि आणखिनच त्याच माझं वाढत गेलेलं वैर.
 
तिचं मुसमुस रुसणं ,कधी फिकटस हसणं,
तिने ये म्हणताच याने बरसणं,
मग मला येता राग मी तिला छत्रीत घेणं,
तेव्हा मला आवडतं त्याच ते तरसणं.
 
तिचं हसणं, त्याच बरसणं,
माझ्या आधी पोहचता तो, माझं ते धूसमुसनं,
माझं असं फसणं, त्याचं त्याला हसणं,
मग तिनेच उघडून छत्री, माझं राग पुसणं.
 
ती नसताना एक दिवस पाऊस आला खाली,
म्हणतो पुरे झालं धुसफूस आता बास झाली.
अरे तिची माझी जरा वेगळीच विण आहे,
ती तुझी आजकालची पण माझी तिच्या बालपणापासूनची मैत्रीण आहे.
मी दोन क्षण बोललो तर तुला वाईट वाटत.
तू उघडून छत्री तिला जवळ घेतो तेव्हा, माझ्या मनी काय दाटत.
अरे मी चार महिन्याचा पाहुणा आहे,
तरी ऋणानुबंध आमचा फार जुना आहे.
आज मला शेवटचं तिच्यामध्ये मिसळू दे,
उद्या पासून मी नसेन येईल वेगळा ऋतू,
चल जातो मी येईन पुन्हा तोवर शपथ तुला तिला सांभाळ तू.
 
तिची चाहूल लागताच हा निघून जातो,
एक हळवा आसू डोळी माझ्या रहातो,
येऊन ती विचारते "तुला काय झाले",
मी म्हणतो काही नाही "ढग बरसून गेले".
 
मग येतो पाऊस त्याची पुरवण्या हौस,
ती म्हणते उघड छत्री मी सांगतो आज नको मागुस,
ते ऐकून पाऊस आनंदात बरसतो,
डोळा मारून मला गालातल्यागालात हसतो.
 
आता आठवत राहत ते त्याचं कोसळणं,
त्याच्यासोबत  तिचं ते हसणं कधी रुसणं,
पण आता छळत राहत हि असताना ते त्याचं नसणं.
कवी - अनामिक 

तुझ्यासाठी काय पण...


एकदा तरी मनापासून विचारायला पाहिजे होतस,
माझ्याशी मैत्री का केलीस म्हणून?
मी उत्तर दिला असता,
माझ्या जीवनात नवीन व्यक्तीचा प्रवेश व्हावा म्हणून...
तुझ्यासाठी काय पण...

एकदा तरी मनापासून विचारायला पाहिजे होतस,
माझ्या सोबत इतका मोकळा का राहतोस?
मी उत्तर दिला असतं,
मला दुसरा जवळची मैत्रीण अशी कोणी नाही म्हणून...
तुझ्यासाठी काय पण...

एकदा तरी मनापासून विचारायला पाहिजे होतस,
मी रागावले तर माझी समजूत का नाही काढत पटकन?
मी उत्तर दिला असतं,
मला हक्काचं असा रागावणारी तूच एक होतीस...
तुझ्यासाठी काय पण...

एकदा तरी मनापासून विचारायला पाहिजे होतस,
माझ्यात तू इतका का सामील होतोस?
मी उत्तर दिला असतं,
तुझा सुख तेच माझा सुख असतं म्हणून...
तुझ्यासाठी काय पण...


एकदा तरी मनापासून विचारायला पाहिजे होतस,
तू माझ्यासाठी इतका सारं का करतोस?
मी उत्तर दिला असतं,
मी तुझ्याशी मैत्री केलीये अन,
तुझ्या मैत्रीसाठी काय पण....

तुझ्यासाठी काय पण...
-कवी- अनामिक 

तू आणि मी फक्त तू आणि मी बाकी कोणीच नाही!


तू आणि मी फक्त तू आणि मी  
बाकी  कोणीच  नाही! 
माझी  तू  नि  तुझा  मी! 
तू  दूर  जाताना  तुझा  हात  पकडून  
तुला  जवळ  घ्यावे  मी 
कडाडू  दे  सारे  आभाळ  
आणि  बरसू  दे  मेघमल्हार 
तू  घाबरशील  अन बिलगशील मला... 
तुला  घेईन  मिठीत  मी! 
तू  पाहशील  माझ्याकडे  
अन  तुझ्याकडे  पाहीन  मी 
गहिवरू  दे  श्वास...  
आणि  संपून  जावू  देत  सारे  आभास 
विसरून  जावू  जगाला  जेव्हा.... 
तुझ्या  ओठांना  स्पर्श  करतील  ओठ  माझे 
लागू दे  आग पेटू  दे  ठिणगी  जेव्हा... 
भिजलेल्या  तुला  पाहतील  डोळे  माझे 
वारा सोसाट व्हावा  अन 
पानाफुलांची  बरसात व्हावी 
मी  तुला  उचलून घ्यावे
अन तू  लाजावे 
मग तू  आणि मी प्रेमरसात भिजून 
चिंब ओले व्हावे... 
कवी- अनामिक 

ते तुझे हसणे नव्हते


ते तुझे  हसणे  नव्हते 
ते नशिबीच  पडले होते 
दारिद्र्य लाभले मज 
आयुष्यही दुखांनेच घेरले होते ....

खरेच शोना माझ्या ह्या दारिद्र्यात  
तुझा ही हाथ सुटणारच आहे ....

तू   जाशीलही  निघून 
ही वेळच  तशी आहे 
सगळे  सोडून  गेल्यावर 
मला तूच किती वेळ सांभाळणार आहे ......

तुझे सुख तुला मिळावं 
आजवर दुसरं काहीच  स्वप्नी नव्हतं
आजही देवाकडे हाथ जोडून 
तुला सुखी ठेवच म्हणणार आहे .......

खरेच शोना माझ्या ह्या दारिद्र्यात  
तुझा ही हाथ सुटणारच आहे
एकटा आलो  इथवर  अन  मी 
आता एकटाच  विरहात जाळणार आहे  ....

खरेच शोना माझ्या ह्या दारिद्र्यात  
तुझा ही हाथ सुटणारच आहे....
-
©प्रशांत डी शिंदे


उगाच मी उन्हातली फ़ुले मनात आणली


उगाच मी उन्हातली फ़ुले मनात आणली
क्षणात गारव्यातली सुखे उन्हात आणली ..

पुरेल हीच पानगळ पुढे मला हयातभर
फ़ुलायची उमेद तू अशा वयात आणली !..

नसेन मांडली कथेत वेगळी व्यथा जरी 
तिला न कोणत्याच मी कथानकात आणली !..

बघून पारिजातका दवातला सडा तुझा 
कधी न आर्जवे पुन्हा तुझ्या पुढ्यात आणली !..

नको विचार एवढा करू मना मनातला
तुझी न कल्पना कधी कुणी मनात आणली !..

अता कसे लढायचे पराभवा तुझ्या पुढे ?
तहातलीच जिंदगी रणांगणात आणली !..

निमूट भोगली तुझ्या समोर जन्मठेप मी 
कधी न कोणती सजा तुझ्या गुन्ह्यात आणली..
कवी - अनामिक 

कुणाचेच नसतात हक्क

कुणाचेच नसतात हक्क
कोणावर पण तरीही डोळे
भरतातच ना ?
मुळात अपेक्षाच करु नये अशा
पण तरीही आस लागतेच ना ?
हिशोब मांडायचा सारा तर आकडे
पडतील कमी,
तरीही सुख
मोजताना पापण्या भिजतातच ना?
लाख झाला असेल
मनाचा दगड ,तरीही आठवणींनी त्याला पाझर
फुटतोच ना?
तोडताना जोडलेली नाती मनात
वेदना होतातच ना ?
या सगळ्यातनं हाती उरायचे शून्य,
पण तरीही जीव जडतातच ना ?.
कवी- अनामिक 

पाखरे परत येतील साजं टळून गेल्यावर

पाखरे परत येतील साजं टळून गेल्यावर
मेघ दाटून येतील उंन पोळून गेल्यावर
सरी धावून येतील रानं जळून गेल्यावर
सुखही परत येईल दु:खं छ्ळून गेल्यावर.

होतील मार्ग मोकळे वळणं टळून गेल्यावर
शब्द टोचतील मनाला ते बोलून गेल्यावर
भिजतील डोळे तुझे, माझे सुकून गेल्यावर
पुन्हां तु ही परत येशील मी दूर गेल्यावर.
कवी- अनामिक 

!​​! ​वाळलेल्या झाडाची गोष्ट ​!!

काही दिवसांपूर्वी एक झाड पाहिलं
भर पावसाळयात वाळलेलं
सगळीकडे हिरवं हिरवं असतांना
आपली सगळी पान गाळलेल
विचार करत होतो
काय म्हणून अस याला बोचलं
असं काय जिव्हारी लागणारं असेल टोचल
की हे जगण्यावर असं रुसलं
सृष्टिचा उत्सव ऋतू सुरु असताना
हे त्याच्याकडे पाठ करून का बसलं ?
त्या झाडाखाली एक म्हातारी
भाजी विकत बसायची
सगळी बहरलेली झाड सोडून
ती या वाळलेल्या झाडाखालीच असायची
बहुधा तिला या झाडाबद्दल
मनोमन जिव्हाळा वाटायचा
त्याच्या वाळलेल्या खोडावरून हात फिरवताना
तिला जसा जवळचा नातलग भेटायचा
एकदा तिला भेटून बोललोच
म्हणाली, पोरा , आधी पासूनच इथेच बसायचे
वाळल, सुकलं, म्हणून सोडून दिल्यावर
कस वाटता तुला नाही रे कळायचं
दाट सावलीच होत आधी हे ही झाड
दिवंसोदिवस पडत होती याच्या पण सौंदर्यात वाढ
कुठून काय माहित एक जुईची वेल याच्या पायथ्याला उमलली
आधाराला म्हणून याच्या खोडाला बिलगली
दिवसा मागून दिवस जात होते
जुई जशी बहरत होती
फांद्याना मिठी मारून
कशी शेंड्याला लहरत होती
जुईच्या सुगंधाने
सगळं झाडच कसं मोहरलं होत
झाडाचा आधार घेता घेता
त्यांच प्रेम बहरलं होतं
एके दिवशी कोणी तरी
जुई मुळातूनच उपटलेली
जीव जात असताना
ती तशीच झाडाला लपेटलेली
उन-पावसापासून वाचवलेली जुई
झाडाच्या अंगा-खांद्यावर गेली
तिची पान-फूल गळतांना पाहून
झाडाची पण जगण्याची इच्छा मेली
अश्रू ढळावेत तसं मग
झाडानेही एक एक करून पान गाळल
अन पाहता पाहता एक दिवस
भर पावसाळ्यात झाड वाळल
~ दीपक इंगळे

प्रेम हे असे का असते..

प्रेम हे असे का असते..
कि सारे उमजुनही न उमजण्यास भाग पाडते
प्रेम हे असे का असते..
ज्यात कोणाची वाट पाहणे अगदी हवे हवेसे
वाटते
प्रेम हे असे का असते..
कधी आठवणीच्या गर्दीने पूर्ण रात्र
व्यापून टाकते
प्रेम हे असे का असते..
जे
अडचणींशी सामना करण्याची उर्मी देऊन
जाते
प्रेम हे असे का असते..
जे भर उन्हात सुद्धा एक वेगळाच
थंडावा देते
प्रेम हे असे का असते..
-अनामिक 

नवीन वर्ष म्हणजे शेवटी काय असतं.?

नवीन वर्ष म्हणजे शेवटी काय असतं?
चार ऋतूंचा नवीन खेळ असतो..
नवीन कॅलेंडरचा सेल असतो
आणि लिहिताना नवीन नंबरचा घोळ असतो
एका प्रमोशनची वाट असते
त्याची वर्षभराची साथ असते
टैक्स रिटर्नची कटकट असते
आणि मिळालाच, तर बोनसची चैन असते
कोणाचं दुक्ख तर कोणाचं सुखं असतं
कोणाचं सोयर तर कोणाचं सूतक असतं
कोणी यशस्वी तर कोणी फेल असतं
दिवस आणि रात्रीचं फक्त एक चक्र असतं ..
(..
वर्ष म्हणजे शेवटी काय असतं?)
तरीही नवीन वर्ष, ही एक आशा असते
जणू एक नवी सुरुवात असते
तशी रोजच येणारी, पण एक नवी सकाळ असते
आणि परत मिळणाऱ्या संधीची, हलकी आणि थोडी फसवी, चाहूल असते.....
नववर्षाचा क्षण शेवटी काय असतो?
एक क्षण फसवणुकीचा असतो
एक क्षणाचा जल्लोष असतो वेगळा नसूनही, त्याचा भाव मात्र जास्त असतो
आकडे बदलतात, पण बाकी चक्र तेच असतं
नवीन रात्रंदिवस, पण सूर्य चंद्राचं नाट्य तेच असतं
शाळा, कचेरी, रस्ते आणि पब्लिक, सारं सारं तेच असतं
पण हे मन मात्र या सर्वाकडे, नवीन आशेने बघत असतं ....
कवी - अनामिक 

ते पञ

काल सापडलं गँलरीत पञ मला
मनात म्हटलं !
असल जून्या कूठल्यातरी सामनांच
मी लवकर ऊघडून पाहिलं त्यात
तर काय.?
नाव बाजूच्या बिल्डींग मधल्या कामनांच

.
.

म्हटल बाजूच्या बिल्डींग ची हि पोरगी
आता ?
हिला आपल्याशी काय ओ घेणं
वाचता पहिला पञातला प्यँरेग्राफ
बापरे !!
खूपच प्रेमाच दिल होत हो तिन देणं

.
.

भावना पञात काय छान ऊतरवलेल्या
तिने !
त्यात अक्षर काय हो तिचे ते सुंदर
वाचून एक एक शब्द नी शब्द प्रेमाचा
माझ
मन म्हटल हो तिला एकच नंबर

.
.

नूसतच प्रेम भरून ठेवलं
त्यात
स्वत:च मन ऊतरवून ठेवलं
अनं
एक एक शब्दात तिने तिचे
संपूर्ण जगच ऊतरवून ठेवलं

.
.

पञ अर्धावर वाचनात असतानां
अवटाळून घेतलं मी ते छातीशी
म्हटले
बाजूच्या बिल्डींग मधील मूलगी
कसे काय बिलगली माझ्या मनाशी

.
.

वाचता मचकूर शेवटचा पञातला
माझे ¡
मन तिथच घायाळ झाले
वरच्या मजल्या वरच्या निनाद चे
स्पष्टपणे !
नाव त्या पञातच कि हो आले

.
.

फोनवर राँग नंबर यावा
तसा
पञातून आज प्रत्यय मला आला
दाखवून प्रेमाचे शूभ्र अकाश
नंतर
दूखा:चा काळा ढगच तेथ तो आला

.
.

मग आला आवाज वरच्या निनाद चा
तो
म्हणे पञ माझ तूमच्या गँलरीत काल पडलं
हळव्या आवाजात त्याला सांगावे
बाबा ईतक्यातच मला ते सापडलं

.
.


चायला चंचल भावनांना खेळ
आज
पून्हा सोबत माझ्या झाला
देऊन अनूभव नविन क्षणांचा
आत्मा पून्हा तृप्तच माझ झाला
-कवी - अनामिक

मैत्रीच नात

संकट हि आयुष्याला जगण्याच बळ देतात,माणस सुद्धा संकटातच आपली खरी ओळख दाखवतात !
नातीगोती फक्त रक्ताचीच नसतात,
त्या हि पलीकडे हि मैत्रीची नाती असतात !!

सूर्य ढगाआड गेला कि सर्व काही बदलत,
आपली माणस सुद्धा कधी परक्या सारखी वागतात !
आपल्या डोळ्यातून आसव ढळत असतानाही,
कधी - कधी ती बेधुंद आनंदाने नाचतात !!

दोन पावलं एकट चालल्यावर मला कळाल,
स्वतःची सावली सुद्धा अंधारात साथ सोडत असते !
किती हि मोठा झाला माणूस तरीही,
शेवटी माणुसकी शिवाय शिल्लक काहीच उरत नसते !!

दोन सेकंदात आता हृदय जग सोडणार होत,
तेवढ्यात एका हाताने मला पुन्हा सावरल होत !
मी तर पूर्णतः स्वतःला संपवलाच होत,
थांबलेल्या श्वासाला त्याने पुन्हा का जाग केल होत ?

मैत्रीच्या नात्याला न रक्ताची गरज असते,
नाही त्याला कोणत्या गोष्टीची हाव असते !
हे नात फक्त दोन हृदयाचा ठाव असते,
खरंच जग संपेल हे कधी ,
पण मैत्रीच नात हे कधीच संपणार नसते !!
- संग्रहित

फक्त तुझ्यासाठी.....



ही अखेरची तुझी आठवण

यापुढे माझ्या मनात

तुझे येणे जाणे असणार नाही....

यापुढे तुझ्या आठवणींचं चांदणं

माझ्या मनात बरसणार नाही...

यापुढे कधीही तुझ्या आठवणींचा पाऊस माझ्या मनाच्या अंगणात

रिमझिमणार नाही....!

तुझा हळवा प्रेमळ आपलेपणा

जसा स्वीकारला होता

तसाच तुझा माझ्यावरचा रागही मंजूर...!

म्हणूनच हे अखेरचे काही अश्रू,

फक्त तुझ्यासाठी....

पण यापुढे माझ्या आसवांच्या मैफिली

तुझ्यासाठी जमणार नाहीत.......

आणि हे अखेरचे काही शब्द

फक्त तुझ्यासाठी.....

यापुढे माझ्या कविता

तुझ्या आठवणी मागणार नाहीत....

यापुढे कधीही माझ्या कविता

तुझ्यासाठी असणार नाहीत....

ही अखेरची तुझी आठवण....

यापुढे माझ्या मनात

तुझे येणे जाणे असणार नाही....

- संग्रहित -

............!!आई !!............

............!!आई !!............
एक फुल असते आई चाफा गुलाब
मोगरा जाई एक सुगंध असते आई
अस्मिता भरुन नेइ ऐक औषध असते
आई सुख
...
दुःखात तिच दवाई ऐक दैवत असते आई तीच राम साई एक पर्वत असते
आई नद्या झरयांना जिवन देइ एक
आभाळअसते
आई सारया विश्वाला पोटात घेइ एक
चंदन असते
आई स्वता झिजुन नष्ट हॅइ एक विर असते
आई दुःखात आधार देई एक कंदिल
असते
आई प्रकाश देउनवाट दावि एक रिम
झिम असते
आई तापले त्याला शांति देइ ....... ``अशि असते आई`

कवी- अनामिक 

एक पोरगी भरली लई-लई या मनात

एक पोरगी भरली लई-लई या मनात
म्हणलं ईलाच सून म्हणून नेणार घरात

पहिल्या दिवशी भेटायला गेलो
भाजपच कमळ भेट देऊन आलो
दुसऱ्यादिवशी जरा हटके केलं
राष्ट्रवादीच घड्याळ हातात बांधलं

तिसऱ्या दिवशी जरा विचार केला
अपक्ष जाण्याचा निर्णय घेतला
आज मी काही नाही नेल म्हणून तिनेच पुढाकार
घेतला अन कॉंग्रेसचा पंजा जोरात कानावर मारला

कळलच नाही दुसऱ्या दिवशी
कशी काय जादू झाली
स.पा च्या सायकलवर बसून ती माझ्याकडे
आली अन सॉरी म्हणून निघून गेली 

कदाचित माझ्या आधीच्या राजकीय
खेळीने कमाल केली होती
अन प्रेमाची निवडणूक मी बिनविरोध
जिंकली होती

कवी- अनामिक

तेव्हा कुठं प्रेम कळतं


कुणीतरी मनाला मनापासून आवडतं
तेव्हा मन गुंतून मनास प्रेम कळतं

कधी केव्हा कुठे कोण
भेटेल माहित नसतं
कधी केव्हा कसं कोण
आवडेल ठाऊक नसतं
नकळत आयुष्य वळण घेत जातं

कुणीतरी मनाला मनापासून आवडतं
तेव्हा मन गुंतून मनास प्रेम कळतं

तो चेहरा बघताच
मन नभी उडून जातं
उत्साहाचा वारा होऊन
मन वाहू लागतं
तो दिसताच मन त्याच होऊन जातं

कुणीतरी मनाला मनापासून आवडतं
तेव्हा मन गुंतून मनास प्रेम कळतं

कळत नाही कधी
त्याच्यासाठी मन झुरतं
रात्र रात्र त्याला आठवून
नवं स्वप्न बघतं
फक्त त्याची धुंदी स्वतःलाही विसरतं

कुणीतरी मनाला मनापासून आवडतं
तेव्हा मन गुंतून मनास प्रेम कळतं

मनास हवा वाटतो
फक्त त्याचा सहवास
तोच श्वास होऊन जातो
त्याचाच मनास लागतो ध्यास
तोच जगण्याचं कारणं होऊन जातं

कुणीतरी मनाला मनापासून आवडतं
तेव्हा मन गुंतून मनास प्रेम कळतं

उगीच नाही वेडं मन
तेव्हा कळतं जातं
हेच खंर प्रेम आहे
मनास उमजून जातं
जुळून मनाच्या तारा मन त्याचं होतं

कुणीतरी मनाला मनापासून आवडतं
तेव्हा मन गुंतून मनास प्रेम कळतं . 

कवी- अनामिक 

आज मी आयुष्य माझे चाचपाया लागलो

आज मी आयुष्य माझे चाचपाया लागलो
नेमके ते हरवले जे मी जपाया लागलो...
शोधले माझेच पत्ते आत मी माझ्या किती
जग हरवलो तेव्हाच कोठे सापडाया लागलो...
ठरवले हे पाहीजे, ते पाहीजे , ते ही हवे
मागण्या ताज्या तवान्या मी थकाया लागलो...
मी सुखाला पाळले बांधून दारी माझीया
ते सुखाने झोपले मी गस्त द्याया जागलो...
गीत माझ्या लेखणीचे इतुके भिनले तिला
ती लिहाया बैसली अन मी सुचाया लागलो...
मज न आता थोडकी आशा कुणी की म्हणा
आज मी माझ्याच साठी गुणगुणाया लागलो...
काय हे आयुष्य माझे , काय हे जगणे तरी
मला सोडून मी सर्वा आवडाया लागलो...
-- संदीप खरे...

अजून जगावस वाटत...!!!!!

तुझ्याशी बोलून बर
वाटत...
तुझ्या सहवासात
खेळावस वाटत...♥♥
तुझ्या विचारांच्या
समुद् डुबावस
वाटत....♥♥
तुझ्याशी विनाकारण
भांडावस वाटत....♥♥
तू रुसलीस का मुद्दाम
तुला चीडवावस
वाटत...♥♥
पण खरच तू दररोज
आनंदी राहवस
मनाला वाटत....♥♥
नको जाऊस
मला कधी सोडून...♥♥
कारण....,..????
तुला बघुन
अजून जगावस वाटत...!!!!!

प्रेम कधी कुणावर ठरवून करता येत नाही

प्रेम कधी कुणावर ठरवून करता येत नाही
कुणी कितीही आवडलं तरी ते प्रेम असत नाही
प्रेम मनाच्या गाभाऱ्यातून
नकळत उमलून येतं
कुणीतरी मनाच्या डोहात
खोलवर दिसायला लागतं
उठता बसता दिवसा ढवळ्या
त्याचं स्वप्न पडायला लागतं
प्रत्येक क्षण त्याच्याच विश्वात
मन नकळत हरवायला लागतं
त्याच्या नुसत्या दिसण्यान
मन वेड व्हायला लागतं
त्याची भेट होता क्षणी
उंच नभात उडायला लागतं
त्याच्या थोडाश्या दुराव्यान
मन व्याकूळ होऊ लागतं
भेटल्यावरही भेटीसाठी
प्रत्येक क्षण झुरू लागतं
नाही राहू शकत त्याच्याशिवाय
मनास सारखं जाणवू लागतं
त्याच्या विरहाच्या क्षणी
मन बेचैन होऊन जातं
अन येतो तो मधुर क्षण
जेव्हा मनास कळून जातं
हे फक्त प्रेम आहे
हृदय बरोबर ओळखून घेतं ....
- संग्रहित